Słowiniczek

Oto krótki wykaz podstawowych terminów buddyjskich pojawiających się na stronie, wraz z przystępnymi objaśnieniami. Będę go uzupełniał na bieżąco. Głębiej zainteresowanych buddyjskimi tłumaczeniami zachęcam do odwiedzenia portalu Sasana.pl, a także do lektury znajdującego się tam Kieszonkowego słownika palijsko-polskiego.

Bhante – tytuł nauczyciela buddyjskiego, w pełni wyświęconego mnicha, oznaczający „czcigodny”. Używany do zwracania się do buddyjskich nauczycieli, głownie tradycji Theravada.

Bhāvanā – medytacja, rozwój.

Dhamma (Dharma) – palijskie słowo określające naukę Buddy. Szerzej znane w sanskryckiej: „Dharma”. W zależności od kontekstu często rozumiana również jako „natura zjawisk”.

Kanon Palijski (także: Tipitaka lub Tripitaka) – najstarsze teksty buddyjskie, spisane w języku i piśmie pali, podzielone na trzy części, stąd „Tipitaka”, badź sanskryckie „Tripitaka”. Trzy części to:
(1) Vinayapitaka – zbiór reguł postępowania dla mnichów i mniszek.
(2) Suttapitaka – zbiór mów Buddy.
(3) Abhidhammapitaka – systematyczne opracowanie nauk Buddy, powstałe najprawdopodobniej później niż pozostałe dwie części.

Pali (język palijski) – język starożytnych Indii używany do przekazywania najwcześniejszych nauk buddyjskich. W nim został spisany tzw: „kanon palijski”. Używany do dzisiaj w przekazie buddyjskich nauk oraz praktykach klasztornych.

Sukha – palijskie słowo określające uczucie błogości, element medytacji.

Theravada (Droga Starszych) – zwana czasem Buddyzmem Południowym (zachował się głównie w Azji południowo-wschodniej), najstarsza z istniejących tradycji buddyjskich. Przetrwała jako jedyna z osiemnastu szkół buddyjskich starożytnych Indii. Dominująca w takich krajach jak Tajlandia, Birma, czy Sri Lanka.